Soms komt inspiratie uit heel onverwachte hoek. Maar soms komt het helemaal niet terwijl het broodnodig is. Zo wacht ik voor dit stukje al een week op inspiratie, maar er gebeurt niets. Hoofd te vol, niet alleen met gedachten en alles wat nog moet, maar ook met snot en slijm. Dat zou een reden kunnen zijn, aldus een vriendin die kunstenares is. Neus snuiten en gedachten negeren, zou dat de oplossing zijn?


Ik weet wel al een tijdje waar ik het over wil hebben, namelijk over een boekpresentatie waar ik heen ben geweest en die me enorm geïnspireerd heeft. Er is hier sprake van een boek* met een wat gevoelig thema, trans­culturele communicatie, waarbij ik bij elk woord dat ik erover schrijf denk: ‘Kan ik dit zo wel zeggen?’. En dat belemmert me in mijn creativiteit.


Wat ik er ook bij denk is: ben ik nu niet enorm politiek correct bezig terwijl ik zelf ook bepaalde gedachten heb die dat misschien niet zijn? De kunstenares zei dat ik het vooral bij mezelf moest houden. Daarom ga ik nu vertellen waarom die middag mij zo inspireerde. Ten eerste waren dat de twee geweldige vrouwen die de bijeenkomst leidden, en samen het boek schreven. Ze waren grappig, onderhoudend en kwamen met mooie verhalen.


Het tweede wat me erg geïnspireerd heeft, was de workshop die ik daarna bij de jongere auteur heb gevolgd. Na een oefening met de hele groep gingen we in kleine groepjes uiteen.

Het toeval wilde dat, terwijl er maar een andere docent in de groep zat, zij en ik net naast elkaar zaten. Er waren maar twee hoogblonde vrouwen, je raadt het al: dat waren wij ook. Naast ons zat de enige donkere man in de groep, hij kwam van oorsprong uit Zuid-Amerika. We werden een groepje. We gingen met behulp van stellingen op kaartjes het gesprek aan over hoe dingen vroeger thuis gingen bij ons. Bijvoorbeeld: “Gezond en verantwoord eten stond hoog in het vaandel”.


Binnen no time zaten we zeer geanimeerd te praten, vertelde ik over ‘altijd Becel op brood en eerst een boterham met hartig’, hij over ‘fruit en groenten plukten we in de achtertuin’ en zij over ‘aan tafel moeten blijven zitten tot alles op was’. We waren nog lang niet uitgepraat toen de workshopleidster ons weer in de kring riep met de woorden: ‘Jullie hebben het wel heel gezellig!’. En ineens wist ik wat het was waarom het gesprek zo snel intiem en gezellig was geworden; er was humor. De verschillen die duidelijk waren geworden tussen ons en die zichtbaar werden in onze verhalen over vroeger, die hadden we met humor benaderd en dat gaf meteen een verbonden gevoel.

De take-home message, op een kaartje geschreven, van deze middag was: “It is not our differences that divide us. It is our inability to recognize, accept and celebrate those differences”( Audre Lorde)


Samen lachen zie ik als mooi middel om onze verschillen te vieren!

*’Verschillen omarmen, transcultureel systemisch werken’ Nel Jessurun en Roxane Warring.

“It is not our differences that divide us. It is our inability to recognize, accept and celebrate those differences”

Masterfonds

In september 2018 is weer een nieuwe groep verloskundigen gestart met hun master via het masterfonds van AVAG.


Ook in 2019 zijn er weer plekken beschikbaar binnen het masterfonds. Solliciteren kan nog tot februari naar: sollicitaties.avag@inholland.nl


International week

In de week van 6-10 mei 2019 vindt er op onze beide locaties weer de International Week plaats; een week in het teken van de internationale verbinding met onze vakgenoten, waarbij gasten uit het buitenland komen spreken, o.a. Soo Downe. Wil je komen of een rol vervullen? Stuur dan een mail naar: Noortje.Jonker.

Accreditatie

Eens in de vijf jaar wordt de opleiding geaccrediteerd. Beide locaties worden bezocht door een panel van deskundigen op het gebied van onderwijs en verloskunde: maandagmiddag 21 januari 2019 is het panel in Groningen (VAG), en dinsdag 22 januari in Amsterdam (VAA). Het panel spreekt met studenten, docenten, examencommissie, stage­begeleiders, werkveld, beroepenveld­commissie, alumni en management.

GEPROMOVEERD!

Op donderdag 1 november is docent en onderzoeker Carien Baas gepromoveerd op haar onderwerp ‘Women’s voices: towards understanding the organization and women’s views of maternity care in the Netherlands’.

Op woensdag 12 december is docent en onderzoeker Sabine Logtenberg gepromoveerd op haar onderwerp ‘Remifentanil for labour analgesia’.

BEËDIGD

In het afgelopen half jaar zijn beëdigd tot verloskundige:

GRONINGEN: LISETTE WEENING, LIEKE VELNER, NIENKE DE NIJS, MARLIES SCHUTTE, JOANNE KOOMANS, JORIEN OOST, MAARTJE SCHOEP, KRISTEL HURENKAMP, MARRIËT MEEMS, LOTTE ANTONISSE, IRIS LIEFFERING, MEISHE FABER, MOMO POLS, EMMA RUSSCHENKAMP, GRYTSJE DE BOER, CYNTHIA VAN MALSEN, MANDY CAPELLEN EN ANOUK HOOIJKAMMER


AMSTERDAM: NOORTJE DE BLEKER, AMANDA DE GROOT, SHIRIN SOBH, ANNE-CLAIRE KLOESMEIJER, SOPHIE KOOPMAN, JANINE LAND, DIEUWKE VISSER, CANDY VAN VUGT, ANOUK KLINKENBERG, MONIQUE VERMOLEN, ESMEÉ VAN OENEN, FELINE VAN BLADEL, SOPHIE BOUWES, HANNE KOOPMANS, TERRI DE BOER, LISA GERRITSE, REBECCA JANSEN, NOEMI JANSSEN GROESBEEK, JULIE ROOZENDAAL, DENA RIKKERS, YVONNE VERSCHOOR, RIANNE VAN HARTEN, EVA NOL, IRIS PAALMAN, LISANNE VAN DE MUNT, FEMKE BREDERVELD, JASMIJN WENNEKER, MIRTHE BELLERS, THIRZA VAN DER LINDEN, ROMY FESSL

Innovatie is belangrijk. Dat zien we in de maatschappij, maar dat onderwerp ontbreekt ook niet in ons curriculum. Niet voor niets is een groot deel van module 15 gewijd aan innovatie in de geboortezorg en het belang daarvan. Wij als verloskundigen (in opleiding) moeten niet vast blijven zitten aan ‘zo ging het vroeger altijd’, want stilstand is achteruitgang. Maar ook de Verloskunde Academie moet blijven innoveren. Een mooi voorbeeld van zo’n onderwijsinnovatie is scenario-­onderwijs. Scenario-onderwijs is ingevoerd voor jaar 3 en 4. Waar we in het eerste jaar precies wisten welke casus we kregen tijdens vaardigheidslessen is dat bij scenario-onderwijs altijd weer de vraag. Vaak zijn er ook kraamverzorgsters in opleiding aanwezig die door de VIO’s aangestuurd moeten worden.

We moeten anticiperen op élke situatie en dat levert altijd hilarische lessen op! Klasgenoten veranderen opeens in onhandelbare cliënten die niet willen luisteren, kraamverzorgsters rennen als een kip zonder kop door het lokaal op zoek naar spullen die je in het echt gewoon bij je hebt en ambulances worden gebeld met een partusset als telefoon. Maar deze innovatie is absoluut heel zinnig geweest. We leren creatief te zijn met de spullen die we hebben, we leren reageren op ingewikkelde situaties die je niet elke stage tegenkomt en we weten nooit wat er gaat komen; net echt. Behalve dan de scenario’s met een fluxus. De cliënt kan van 0 cc bloedverlies opeens naar 800 cc gaan zonder dat je ook maar iets hebt zien stromen. Tja, die rode vaatdoekjes van de HEMA kunnen nog wel wat innovatie gebruiken.

“Klasgenoten veranderen opeens in onhandelbare cliënten die niet willen luisteren”